frá Gull Lyklinum - IJslandse Honden

1975 - Onze eerste hond deed als pup zijn intrede in ons gezin. Een Golden Retriever, genaamd Remy, die opgroeide tot een hele lieve en toegewijde vriendin van ons en de kinderen. Na 14 jaar moesten we afscheid van haar nemen. De kinderen waren inmiddels ook groot gegroeid en we gingen nadenken over een opvolgster.
We hadden een aantal wensen: kleiner dan de Retriever, het moest weer een vrolijke, alerte, natuurlijke hond worden en als het een rashond werd dan zonder die typische aangeboren rasafwijkingen. We pleegden overleg met onze dierenarts en hij verwees ons naar vrienden op het dorp, die een 8 maanden oude IJslandse Hond hadden. Nooit van gehoord!

We werden er heel gastvrij ontvangen en waren onmiddellijk verkocht. Wat een energie en levenslust had dat hondje. Vrolijk, alert, sociaal en wat een uitstraling.
We werden doorverwezen naar een fokster van dit ras en daar kreeg ik een boek van Eberhard Trumler in mijn handen gedrukt. Ga dat eerst maar eens lezen en laat me weten of je dan nog een IJslandse Hond wilt, was het advies.
Na het lezen van de boeken van Trumler heb ik nooit meer op dezelfde manier naar honden gekeken. Er ging een hondenwereld voor me open en we wisten het zeker. Een IJslandse Hond moest het worden. Een hond waar nog zoveel oorspronkelijk sociaal gedrag in zit, zoveel instinkt en zo sterk. Gezondheid en een goed karakter heeft nog steeds onze hoogste prioriteit. Dat oorspronkelijke uitgangspunt is nooit veranderd.
In 1990 deed Trissa haar intrede in ons gezin. Na een aantal uitstekende scores op Internationale Shows en het Ned. Kampioenschap ging er wel iets anders veranderen. Toen daar ook nog hoge scores in het buitenland op volgden drong het langzaam tot ons door, dat onze Trissa toch wel een hele mooie vertegenwoordigster van het ras was en is.

Trissa, hier ruim 14 jaar en nog altijd zeer actief

Een cursus volgde en daarna Trissa's eerste nest. Wie had dat kunnen denken.
Het is moeilijk om onder woorden te brengen wat me nu zo aanspreekt bij de IJslandse Hond. Maar het wordt me vaak gevraagd. Dus ga ik het toch proberen.
Het zijn denk ik die tegenstrijdige eigenschappen, die in de hond verenigd zijn, die me zo aan trekken. Het maakt hem daardoor ook vaak onvoorspelbaar en daarom nooit saai.
Hij is zelfstandig en aanhankelijk tegelijk.
Het is een zeer veelzijdige werkhond, maar ook een geliefde huishond, die gek is op kinderen en op andere huisdieren. Dus niet alleen op paarden of schapen gericht, maar ook op alle andere huisgenoten. Is meestal heel rustig in huis, maar als zijn werk zich voordoet, gaat hij onvoorwaardelijk aan de slag.
Hij is heel leergierig en wil echt deel uitmaken van het gezin.
Zoals u ziet kom ik er toch niet helemaal uit. Een aantal van de genoemde eigenschappen gelden ook voor andere rassen. Ik ga de honden maar eens aan u voorstellen. Misschien wordt dan duidelijk wat ik bedoel.